Ο Αύγουστος είναι ένας απαιτητικός μήνας για τον ελαιώνα. Οι υψηλές θερμοκρασίες, η παρατεταμένη ξηρασία και η αυξημένη ανάγκη του δέντρου να διατηρήσει ενεργό φύλλωμα και καρπό, διαμορφώνουν μια περίοδο κατά την οποία η παρακολούθηση του αγρού έχει ιδιαίτερη αξία. Ανάλογα με την ποικιλία, την περιοχή, το φορτίο καρποφορίας και το διαθέσιμο νερό, ο καρπός συνεχίζει την ανάπτυξή του, ενώ η έναρξη και η ένταση της συσσώρευσης ελαίου διαφοροποιούνται ανάλογα με την ποικιλία και τις συνθήκες της χρονιάς.
Δεν υπάρχει μία ίδια πρακτική για όλους τους ελαιώνες. Ένας αρδευόμενος ελαιώνας, ένας ξηρικός ελαιώνας και ένα χωράφι με ελαφρύ ή ρηχό έδαφος έχουν διαφορετικές δυνατότητες και ανάγκες. Για αυτό, οι αποφάσεις για το νερό και τη θρέψη πρέπει να βασίζονται στην πραγματική εικόνα των δέντρων, στις συνθήκες του εδάφους και στο ιστορικό κάθε αγρού.
Η άρδευση σε περίοδο υψηλών θερμοκρασιών
Στους αρδευόμενους ελαιώνες, η διαχείριση του νερού είναι βασικό στοιχείο της καλοκαιρινής φροντίδας. Η παρατεταμένη έλλειψη υγρασίας μπορεί να περιορίσει τη φωτοσυνθετική δραστηριότητα των φύλλων και να επιβαρύνει την ανάπτυξη του καρπού. Αντίστοιχα, η υπερβολική άρδευση δεν αποτελεί λύση: αυξάνει την κατανάλωση νερού και ενέργειας, μπορεί να μειώσει τον αερισμό του εδάφους και δεν εξασφαλίζει από μόνη της καλύτερη παραγωγή.
Στόχος είναι να διατηρείται επαρκής υγρασία στο ενεργό ριζόστρωμα, χωρίς μεγάλες εναλλαγές από έντονη ξηρασία σε υπερβολικό πότισμα. Το πρόγραμμα άρδευσης χρειάζεται να προσαρμόζεται στον τύπο του εδάφους, στην ηλικία των δέντρων, στην πυκνότητα φύτευσης, στο σύστημα άρδευσης και στις καιρικές συνθήκες. Τα ελαφρά εδάφη συνήθως χάνουν γρηγορότερα την υγρασία, ενώ τα βαρύτερα εδάφη απαιτούν διαφορετική διαχείριση, ώστε να αποφεύγονται η επιφανειακή απορροή και η παρατεταμένη διαβροχή.
Η παρατήρηση του εδάφους και των δέντρων, καθώς και η χρήση αισθητήρων όπου υπάρχουν, βοηθούν ώστε οι αρδεύσεις να γίνονται με βάση τις πραγματικές ανάγκες. Η στάγδην άρδευση επιτρέπει πιο στοχευμένη εφαρμογή νερού στη ζώνη των ριζών και διευκολύνει την ορθολογική διαχείριση των εισροών.
Θρέψη με έμφαση στην ισορροπία
Η θρέψη της ελιάς συνδέεται άμεσα με τη διαθεσιμότητα νερού. Όταν το έδαφος είναι πολύ ξηρό, η πρόσληψη των θρεπτικών στοιχείων από τις ρίζες περιορίζεται. Επομένως, μια λίπανση που δεν συνοδεύεται από κατάλληλες συνθήκες εδαφικής υγρασίας δεν αξιοποιείται με τον ίδιο τρόπο από το δέντρο.
Το κάλιο είναι ένα στοιχείο που συμμετέχει στη ρύθμιση του νερού μέσα στο φυτό και έχει σημαντική παρουσία στους καρπούς της ελιάς. Η επάρκειά του συνδέεται με τη σωστή λειτουργία των φυτικών ιστών και την ανάπτυξη του καρπού. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε ελαιώνας χρειάζεται την ίδια καλιούχα επέμβαση τον Αύγουστο. Η ανάγκη για λίπανση πρέπει να αξιολογείται με βάση το έδαφος, τη φυλλοδιαγνωστική, την παραγωγή της προηγούμενης χρονιάς, το φορτίο του δέντρου και το σύστημα άρδευσης.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται και στη χρήση αζώτου. Υπερβολικές ή άκαιρες αζωτούχες εφαρμογές δεν αποτελούν σωστή πρακτική όταν δεν τεκμηριώνεται ανάγκη, καθώς μπορούν να ενισχύσουν ανεπιθύμητη βλάστηση αντί να υποστηρίξουν ισορροπημένα την καλλιέργεια.
Τακτικός έλεγχος της καρποφορίας
Τον Αύγουστο, η τακτική επίσκεψη στον ελαιώνα είναι απαραίτητη. Η παρατήρηση αντιπροσωπευτικών δέντρων βοηθά να εντοπιστούν ανομοιομορφίες στην ανάπτυξη του καρπού, συμπτώματα υδατικής καταπόνησης, προβλήματα άρδευσης ή πιθανές τροφοπενίες. Παράλληλα, χρειάζεται έλεγχος για προσβολές, με ιδιαίτερη προσοχή στον δάκο, σύμφωνα με τις τοπικές γεωργικές προειδοποιήσεις και τις οδηγίες του γεωπόνου.
Η καλή διαχείριση της ελιάς τον Αύγουστο δεν βασίζεται σε μία μόνο εφαρμογή. Στηρίζεται στη σωστή χρήση του νερού, στην ισορροπημένη θρέψη και στη συστηματική παρακολούθηση της καλλιέργειας. Με αποφάσεις προσαρμοσμένες σε κάθε ελαιώνα, δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις για ομαλή εξέλιξη του καρπού και καλύτερη αξιοποίηση των διαθέσιμων εισροών.
